انجمن ملي تحقيقات، در مراحل اوليه يك تحقيق گسترده به مطالعه نيروي كار لازم در فناوري اطلاعات در طي ده سال آينده پرداخته است. در اين تحقيق محدودة صنايعي كه كاركنان فناوري اطلاعات درآن استخدام شدهاند، نوعكار، زمينة فعاليت و نيز تحصيلات و مهارتهاي لازم براي فعاليت آنها مشخص شده است. همچنين آمار مربوط به نيروي كار، بازاركار و تعداد كاركنان آمريكايي و خارجي اين رشته، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته شده است. در مراحل بعدي اين پروژه، توانايي سيستم و برنامههاي آموزشي امريكا در تأمين نيروي انساني ماهر مورد بررسي قرار خواهد گرفت. اين مقاله مفاهيم اوليه اطلاعاتي و اقتصادي لازم براي آغاز اين تحقيق گسترده را شرح ميدهد.
فناوري اطلاعات چيست و چند نفر در اين زمينه مشغول فعاليت هستند؟
براساس آمار موجود سه روش براي مشخص كردن محدودة زير بخشهاي فناوري اطلاعات و افراد شاغل در آن وجود دارد.
1- روش مبتني بر صنعت: سوال اساسي در اين زمينه اين است كه اين محدوده در برگيرندة چه صنايعي ميباشد؟ يكي از پاسخهاي مربوط اين است كه تمام صنايعي كه در زمينة توليد نرمافزار، ارائه سيستمهاي Online، دسترسي به اينترنت، توسعه برنامههاي رايانهاي، توليد رايانه، قطعات و ابزار جنبي آن، توليد و تجارت سيستمهاي پردازش واژگان و سرويسهاي ارتباطي فعاليت دارند، ميتوانند در محدودة اين تعريف بگنجند. اين تعريف يك تعريفگسترده و كلي است، اما به هر حال ممكن است شامل افرادي كه مستقيماً درگير كارهاي ايجاد، توسعه و مديريت فناوري اطلاعات نباشند شود. براساس تعريف SIC 737 استخدام درفناوري اطلاعات از 628600 نفر در سال 1987 به 34/1 ميليون نفر در سال 1997 رسيده بود.گزارش ITTA تعداد كاركنان فناوري اطلاعات را تقريباً 2 برابر كاركناني تخمين ميزند كه در شركتهاي غير فناوري اطلاعات شاغل هستند.
2- روش مبتني بر اشتغال : تفاوت شمارش تعداد كاركنان فناوري اطلاعات براساس اين روش با شمارش مبتني بر صنعت در نمودار شكل 1 نشان داده شده است. تعداد كاركنانيكه اظهار ميدارند در حرفههاي فناوري اطلاعات مشغول به كار هستند از تعداد آنهايي كه ميگويند در صنعت فناوري اطلاعات صاحب شغل هستند بيشتر است. اطلاعات دقيق بيشتري را ميتوان در ماتريس مشاغل Burean of labor Statistics Industry جستجوكرد.
به عنوان مثال در امر توليد فقط 12200 نفر از 268000 نفري كه ميگويند در فناوري اطلاعات شاغل هستند به طور مشخص در صنعت رايانه (كامپيوتر) كار ميكنند. در بخش خدمات نيز40 % از يك ميليون نفري كه به طور اسمي شاغل در فناوري اطلاعات هستند در رشتههاي مربوط به كامپيوتر كار ميكنند.
هسته شغلي فناوري اطلاعات معمولاً به صورت علوم كامپيوتر مهندسي كامپيوتر و تحليل سيستم تعريف ميشود. ولي همچنان برنامهها و نرمافزارهاي كامپيوتري به طور قطعي چهارمين عنصر هسته نيستند. البته با تعريفي كه در اينجا ارائه كردهايم نرمافزارها مطمئناً در اين رده قرار خواهندگرفت. اگر برنامهنويسي را نيز به اينگروه اضافه كنيم، براساسآمار سال 1998 تعداد كاركنان بخش فناوري اطلاعات از 5/1 ميليون نفر به 5/2 ميليون نفر خواهد رسيد. مباحث اين قسمت در شكل 2 نشان داده شده است. قرار دادن برنامهنويسان در اين رده موضوع مهمي است.
3- روش مبتني بر آموزش: روش سوم بر اين اصل استوار است كه تمام افراد تحصيل كرده در زمينههاي فناوري اطلاعات بهعنوان يك فرد از اين مجموعه به حساب ميآيند. نمودار سالانه كسب مدرك در زمينه علوم كامپيوتر در شكل 3 نشان داده شده است. توليدات مهندسي به يك مقدار بيشينه در سال 1986 رسيد و سپس تا سال 1997 دستخوش تنزل شد. از آنجائيكه استخدام نيروي انساني در فناوري اطلاعات در حال رشد بوده است، لازم است تا غير از برنامههاي رايج مدركدهي منابع ديگري براي انتخاب كاركنان وجود داشته باشد. در واقع فقط 41% از شاغلين در زمينة علوم كامپيوتر، مهندسيكامپيوتر، تحليل سيستم و برنامهنويسي در سال 1995 مدرك مربوطه را اخذ كردهاند و 19% نيز مدركي در زمينههاي مهندسي ديگر دارند و از تعداد باقيمانده بيشترين آمار مربوط به دانش اجتماعي است كه حدود 8% ميباشد. بنابراين صرف بررسي كردن مدركها باعث يك اشتباه در اين زمينه خواهد شد.
